Informacja o Drodze Neokatechumenalnej

Droga Neokatechumenalna rozpoczęła się w roku 1964 wśród mieszkańców baraków ze slumsów Palomeras Altas w Madrycie, za sprawą Pana Francisco José (Kiko) Gomez Argüello i Pani Carmen Hernández, którzy na prośbę samych ubogich, wśród których żyli, zaczęli głosić im Ewangelię Jezusa Chrystusa. W miarę upływu czasu, ów kerygmat skonkretyzował się w syntezie katechetycznej, opartej na trójnogu „Słowo Boże-Liturgia-Wspólnota”, która ma prowadzić ludzi do braterskiej komunii i do wiary dojrzałej. (z dekretu definitywnego zatwierdzenia statutu Drogi Neokatechumenalnej)

Neokatechumenat jest narzędziem służącym Biskupom do ponownego odkrywania chrześcijańskiego wtajemniczenia dorosłych już ochrzczonych. Wśród nich można wymienić:
– tych, którzy pragną pogłębiać swoją wiarę i prowadzić ją ku dojrzałości,
– tych, którzy nie byli wystarczająco ewangelizowani i katechizowani,
– tych, którzy oddalili się od Kościoła,
– tych, którzy pochodzą z wyznań chrześcijańskich nie będących w pełnej jedności z Kościołem katolickim (statut, art 5 § 1)


W dniu 11 maja 2008 roku, w Uroczystość Zesłania Ducha Świętego, Papieska rada do Spraw Świeckich, definitywnie zatwierdziła Statuty Drogi Neokatechumenalnej.
W pierwszym artykule Statutu zawarte jest odwołanie do słów Papieża Jana Pawła II, który pisał: „Uznaję Drogę Neokatechumenalną jako itinerarium formacji katolickiej ważnej dla społeczeństwa i czasów dzisiejszych”.